حقیقت دقیقا چیه......... کجا به پایان میرسه.......و.......خیال ....خیال کی شروع میشه.

من اون رو دیدم ، و باید بگم نمی تونم وجودش رو از خیالها و حقایق جدا کنم . واقعی بود مثل شما و در عین حال سراپا از خیال.

موجودی معمولی با چهره ای معمولی .خوب، یه کوزه با لعاب اندوه انگار.

اندوهگین بود، و این توی وجودش بود. میدونین که چی میگم.

شاید کمی خسته تر و خواب الودتراز ما اما توی حرکاتش میتونستی نوعی برتری خاموش رو ببینی .وقتی نگاهش میکردی.انگار داشتی راه رفتن یک پرنده رو میدیدی. انگار با دیدنش به یاد پرواز می افتادی .... چیزی از همین مایه بود.،پرنده ای که راه میرفت. کسالت نابی بود.کسالتی ناب

……………………………………………………..

صبح سرد زمستون بود و سرما مثل لردی سفید و تلخ روی برهوت سیمان و اسفالت و فلز سر میخورد.اخرین لحظه ها بود تا طلوع افتاب . ابتدای ماجرای ما بود. و شاید هم ابتدای هیچی نبود....

من جزو ادمهایی هستم که کمتر صبحی توی زندگیشون بیدار بودن.

اما اون روز به ناگهان از خواب بیدار شدم ، پر از گیجی و خمیازه خودم رو به مقابل پنجره رسوندم و. وه .. دنیا هنوز اونجا بود، پشت شیشه پنجره ،مثل همیشه البته. شاید باید میگفتم ؛ اه . و پشت بومها هم با انبوه سیم و کولر و انتن. والبته بندهای رخت.و خرپشته ها هم بودن.همینطور نگاه میکردم که ناگهان دیدمش . روی پشت بوم مقابل.پیچیده تو پتویی زرد و سیگار نیمه ای هم میون لباش بود که میشد دود زیاد و سفیدش رو از اینجا به خوبی دید..بی تردید عجیب بود.انگار من شاهد قدم زدن و سیگار کشیدن یک انسان نبودم ،نه..انگار اولین انسان بود که اولین سیگار جهان رو توی نخستین روز جهان دود میکرد.

حرکتی مقدس بود انگار. اون کش و قوس قدمها و حرکات نرم سرش و نگاه گریزونش به اسمون و... پکهایی که میزد به سیگار پر بود از ولع و یجور تقدس.

...........................................................................شاید توی این فکرها بودم ولحظه ای نگاهم رو ازش برداشتم و دیگه نبود.

با نگاه تمام سطح بوم رو لیسه زدم اما انگار با پگاه سرد زمستونی بخار شده بود .من باید لبخند میزدم. باید بیخیال دنبال کارم میرفتم.اما کی این بایدها اتفاق میفتن...... ناگهان کسل شدم.

و روز دیگه ای رو اغاز کردم.

با من منی کوتاه حرف می زد.با ظرافت و خجالت دخترونه انگار. اما این یک تصور اشتباه بود که در انسان به وجود می اورد.یه فریب ناخاسته.

"در حالی که جلو میرفت من من کرد که"جای من اینجاست

و یک اتاق زیادی خالی را به من نشون داد که البته در حال فروپاشی بود ......یک سلول تمام عیار و مهم اینکه... جای.... اون بود . مناسب بود.

انگار قفس حیوونی بود اون اتاق، با پنجره های میله دارش این حسو بیشتر تحریک میکرد.

...........................................................................

اونو دیده بودم که از اتاق بیرون میرفت،و خودمم به سمت پنجره رفتم.چرا.چون هیچ چیزی اونجا نبود. تنها چیز موجود پنجره بود.

تنها زینت اون دیوارا. احساس کردم که داره نزدیک من نفس میکشه.اما برنگشتم تا نگاهش کنم.اون هم به پنجره خیره شده بود. منمنی کرد و بسیار اروم گفت"همش احمقانست ...نه" بی رودروایستی میگم که ، من جا خوردم .نگاهی بهش انداختم و گفتم"خوب" و اون هم نگاهش رو از پنجره برداشت و به من زل زد ، "کمی مکث کرد و بعد گفت " خوب چیکار میشه کرد 

شونه ای بالا انداختم و به سیگارم پک محکمی زدم، با لبخندی کج از "پس دود گفتم"میشه سیگار کشید

............................................................................

روزگار وزندگیش مثل یک حیوون بود ،مثل حیوونی توی جنگل با نخستین نفس صبحگاهی مست می شد و اسمون لاهوتی و پرنده ای در عبور براش کافی بود.خودش بود.

موجودی اساطیری که از حضم عظمت وجود خودش ناتوان بود. و مدام مثل کفتاری سرشتوی لاشه اندیشه ها ش بود. روزی ناگهانی گفت "به این میمونه که از اول این طور بوده"و به دستهایش زل زد . پنجه هاش رو جمع کرد و زمزمه کرد "اما دیگه مثل اولش نیست ،همش داره عوض میشه ،هر لحظه" دستاش رو بعد توی جیبهاش فرو کرد ؛ انگار میخواست چیز ننگینی رو پنهون کنه.

اون شاعر بود؛اما شاعری که که شعر نمیگفت . انسانی بود لخت در مسیر بادها . حماسه احمقانه ای بود که تمام لحظه ها میشد بهش لبخند بی خودش تحویل داد.

............................................................................

توی وجودش یک هیچ ، یک خلع سیاه وجود داشت و بیهودگی رو با تمام وجودش به نمایش می گذاشت و در یک بی تفاوتی عمیق نسبت به دیگران زندگی میکرد. اگر چه این هیچ؛ توی وجودش مثل قدرتی جلوه داشت . در کنارش احساس میکردم که انگار نیستم .اون بینی بزرگ میون اون چشمای بیحال.یجور مدل بود.

..........................................................................روزی در حین سیگار کشیدن گفت"میدونی .گاهی احساس میکنم بهتره اینو برای یکی تعریف کنم "دستش رو به گونش کشید ؛انگار میخواست سوزش یک سیلی رو کم کنه و ادامه داد"من قبل از این یه جور دیگه سر میکردم ،یه زندگی دیگه ، خونه ای دیگه و اشناهای دیگه ای داشتم ....و خوب ...یه روز ازش فرار کردم .

میدونی یه چیزی که ولش میکنی و میری مثل این بود که ..... نمیتونی کار دیگه ای بکنی مثل ......" و با دستاش فضایی خالی رو تو هوا ترسیم کرد.

این تمام داستانش بود.همین. تنها داستان زندگیش. اما....... توی اون کیفیتی غریب بود مثل اولین داستان تاریخ .اولین داستان و اخرین گویا... و کل داستان افرینش انگار موج میزد داخلش. به کیفیت بی نظیر قدم زدن صبحگاهیش نزدیک بود.

تکه ای گم شده بود.. حادثه بود ...همین .

............................................................................

مکانی دیگر . انسانهای دیگر . تصویرواژگون.خطای دژم .توهم پرواز.جهشی بلند از خلایی به خلایی دیگر .امیدی به پایان بلاهتها

مکانی دیگر و انسانهایی دیگر؛احمقانه و جذاب ،مگر نه که هر انسان ،انسانی دیگر است و هر مکان مکانی دیگر.

کلمات توی سرم به هم پیچید و پیچید و مثل لبخنده ای تلخ بیرون ریخت از لبام و از شاعرانگی خودم دچار دلهره شدم.

و بعد چی میتونست باشه جز ، قدمها و سیگارها ،سیگارها و قدمها و قدمها و قدمها و باز سیگارها و سیگارها.روی پشتبوم خونه اون. همونجایی که اولین بار دیده بودمش.

......................................................................... بین دودکشها و بر لبه سیمانی بام نشستن ،پاها اونگ در هوا و نگاها به جستجوی ادمها ان پایین و پرواز فیلتر سیگارها به امید انکه هرگز فرود نیایند

زمین زیر پامونه و ما را میخونه، ما انسانهای دیگر رو. ما فیلتر های نیم افروخته سیگار بویناک زمان رو تا با تمام تنمون بوسه بزنیم به سردی دست برفهای پیاده رو. یا اینکه به کلاه عابری بنشینیم بعد از سقوط... مثل غباری اروم اروم.

روزگاری مردی بود که مینوشت.و اینطور نوشته...

بودن یا نبودن :بحث در این است .ایا عقل را شایسته تر اینکه مدام از منجنیق و تیر دوران جفا پیشه ستم بردن،و یا بر روی یک دریا مصایب تیغ اهیختن،و از راه خلاف ایام انها را سر اوردن ؟

بمردن ،خواب رفتن ،و بتوانیم اگر گفتن که با یکخفتن تنها همه الام قلبی و هزاران لطمه و زجر طبیعی را که جسم ما دچارش هست پایان می توان دادن ،چنین انجام را باید به اخلاص ارزو کردن.

بمردن ،خواب رفتن،خواب رفتن.،یحتمل هم خواب دیدن....

چه کلام غمگینی.انگار داره اه میکشه.همش ..پر از مرگ و زندگی.میخواستم اینرو بهش بگم.

میخواستم بگم ،روزی مردی بود که گفت...اما اون خودش اینهارو توی سرش داشت.

اینجا.روی لبه این پشت بوم...اما همیشه بین گفتن و نگفتن فاصله هست.فاصله ای که احمقانه زیاد میشه. اون خودش یک رویای پریشون بود. سکوت .اما اون بود که میخواست چیزی بگه. "اه" و تفی انداخت توی هوا،انگار رو به صورت شهر تف میکرد رو به انبوه در هم خانه ها "تف شدیم و تف میکنیم ،اما وقت تف شدن اینو می فهمیم و تازه وقتی که زمین میخوریم....اما میدونی،شاید اگر ارتفاع زیاد باشه هیچ وقت به زمین نرسیم .." و دستش رو تو هوا موج داد .انگار بودن یا نبودن بود این کلمات و ، من سکوت میکنم...........

گفتن یا نگفتن ،مساله این است.

............................................................................

.نشسته بر لبه بوم با سیگار کنج لب زل زده به غروب که سرخ تر میشه و گرمای نداشته زمستونی اروم اروم از اسمون میره . ما رودر روی این اتیش سیگار بزرگ نشستیم و اسمون سراسر از کهربا و فیروزه ، عاج و خون و طلای مذاب ، دلهامون حالا دیگه توی رنگ می تپه .

............................................................................

مبهوت رنگ ، تنها رنگهای سرد .ابیها، سفیدها و خاکستریها. ما لب به دندون گزیده اینجاییم . موجودات مفلوکی بودیم ، و فرزانگیها و یا حماقتهامون از همیشه کمرنگتر بود .ما اینجاییم. و این سکوی بلندی نیست.ما بالا نبودیم.چی بودیم.دوتا نقطه سیاه کوچیک.

و ناگهان احساس کردم که شاید بی معنیه نشستنمون و شاید هر دو منتظر هستیم تا اون یکی کاری انجام بده. یا چیزه بگه حتی.و پاهامون توی اسمون سرد اونگ بود.و از اقیانوس منجمد زیر پا سرما بالا میومد،توی رگها و پوست تنمون نفوذ میکرد.و ناگهان شروع کردم به گفتن "روزی شروع شده، یعنی به هر حال یه روزی شروع شده و یه روزی تموم میشه مثل

فواره ها ، بالا میریم ،پرواز میکنیم به امید نمیدونم چی اما همیشه پایان همونه همیشه زمین خوردن و سقوط اخر کار فواره است. اگر چه که تلخه اما حقیقیه بدون خیال پردازی و بدون، اما .شاید تو فکر کنی داری بالا میری اما مهم فکر کردن تو نیست این خارج از تو و ذهنت می گذره ،..........مهم نیست چقدر خسته ای یا چقدر سختی مهم اینه که تو اصلا مهم نیستی .......بودن ،لبریز شدن ، فرار کردن ،جای دیگه ،هر جا ،پاها اونگ تو هوا یا رو زمین سخت ،لو رفتن "مثل باختن می مونه. تو این غمار نابرابر همه می بازن باور کن

نگاهش کردم،نمیدونم.اگه چیزی که میگفتم برای خودم نا مفهوم بود..........اون............ولبخندی نیمه رو کنج لبا ش دیدم.و خمیازه ای هم.و از دهنش بخار مثل دود بیرون ریخت، ایا اتیشی درونش بود،اما اون لبخند سرد..........خیال.یا حقیقت.

ساکت بود و سخت و گنگ. و بی شکل شده بود. مثل قطره ای جیوه بود . میتونست اینجا نباشه .... شاید جایی دیگر.. من یا اون.. سرش رو چرخوند و به من زل زد...داشت میخندید یا شاید هم من خیال کردم و .........چی شد.....اون دیگه کنار من نبود......... بیشک جهشی بود ....دیدم که با چه سرعتی به سمت پیاده رو رفت...با سر به زمین..........خیال بود یا واقعیت..... و تارها پاره شد...البته اگر تارهایی وجود داشت.....و مثل یک انار رسیده .......از شاخه جدا شد.......و من اونجا بودم........مبهوت...چی شده بود.....سرخ خون روی برفها........دیده بودم اما ....چی دیده بودم.......یکی از پشت بوم پریده پایین....و حالا من تنها به جا مونده بودم و....... اون هم یک حقیقت نسبی بود، که ......برف سرخ....خیال

کسی که خودش رو رها میکنه.... به هیچ ،مشکوکی به لحظه محتوم ،سنگ پرتابی ، سیاره ای که گرد مدار خودش میگرده ، انسانی برتر؟ ،پرنده ای با بالهایی از دود، ققنوس ،مسخره، زاده هیچ.با نگاهی خیره و نیمه لبخندی و تف میشه به همیشه و... فواره ای که از اوج خودش پایین میاد ...با سرعتی بیشتر از سرعت بالا رفتنش .

و حالا اون ...نقطه سرخیه به پایان این جمله زندگیش .حالا اون پشت عطر کلماتش .........اینجا توی سرم .

شایسته پرواز ،با سیگاری بین لباش ،پیچیده در پتویی زرد ،سر و شونش توی غروب و پاهاش توی شبه.

تکه سنگی که دنیا پرتابش کرد و... حالا روی دریاچه بدون موج خاطر من بازیگوشانه شاپ می زنه ، جهشی میکنه ،بالا میره،پایین میاد،دوباره بر خورد میکنه با سطح شفاف و... تا همیشه... لحضه ای درون و لحظه ای بیرون از حقیقت

بله.اکنونش جهشی بود به مرگ ؛از زندگی .جهشی به روزهای ابری و غروبهای سرد ، جهشی به کلمات و فراتر از کلمات

اما حقیقت .........حقیقت چیه...چی باقی میمونه. کسی شاید زمزمه میکنه:

"بمردن ،خواب رفتن،خواب رفتن،یحتمل هم خواب دیدن"

من اینجام

بر لبه بوم بی حفاظ،غباری هستم انگار. با نیمه سیگاری بین انگشتام و حسرتی توی دلم ، منجمد شده از لحظه ها. با گونه های سرخم از سرما . انسانی دیگرم و اینجا مکانی دیگر...مزخرف و بدون تخفیف.

من ..........با پتویی زرد پیچیده به گرد شونه هام این بالا میشینم. هر صبح و سیگار دود می کنم ،می ایستم به اسمون زل میزنم . تفی پرتاب میکنم به روی شهر و باز لخ لخ میکنم میون کولرها و سیمها،انتنها و دودکشها .انگار به رویایی عمیق فرو رفتم

و انگار اینه ای هستم که تصور یک تصویر خیالی رو بازتاب میکنم .....میدونین که چی میگم. ..........................................................................     

/همه چیز ناگهان پیش اومده بود.( البته اگه ناگهان کلمه ای مناسب باشه چون نمیشه دقیقا گفت که همه چیز ناگهان پیش اومد چون همیشه زمینه ای وجود داشته بجز در موارد نادر که البته این مورد جزو موارد نادر نیست بلکه شاید بهتر باشه بدونین که برای زن بیشتر همه چیز به ناگهان پیش اومده بود ).روبروی هم نشسته بودن و بعد زنه اونطوری خندیده بود و بعدش مرد زل زده بود به صورت زنه و با جهشی وحشیانه و مذهک پریده بود روش و تمام سعیش رو کرده بود که مشتاش رو درست توی دهن و دماغ زنه بکوبه . انگار که بخواد با مشتاش اون خنده و کلا اون چهره رو پاک کنه/

/کار سختیه/

/زن با همه تنش داشت تقلا میکرد که از زیر دستای مرد بیرون بیاد ولی هنوز درست نفهمیده بود اوضاع از چه قراره . ته فکرش بیشتر گیج بود تا ترسیده(نگفتم . برای زنه بود که همه چیز ناگهان پیش اومده بود . داشته میخندیده که ناگهان ...بنگ).به طور معمول جیغ زدن رو باید شروع میکرد اما خوب اینکارو نکرد(اینم به خاطر همون گیجی از اتفاق ناگهانی بود)/

/ناگهان زن دست از تقلا کردن کشید و مرد دست از زدن برداشت(شاید فکر کرده که زنه رو کشته چه میدونم اما حملش بی دلیل بود و مکثش هم بیدلیلتر .قانونا باید پیش میرفت و زنه رو میکشت .مثلا با گلدونی که روی میز بود میزد توی سر زنه .این کار هم طبیعی بود هم کمتر مذهک .نپرسین گلدون از کجا اومد چون امکان داره چند تا ادم فضول بپرسن باید جواب بدم که خوب فکر کنین که من گلدون رو گذاشتم اونجا.خوب اگه با گلدون میزد توی سر زنه شیکتر بود.به هر حال).زنه صورتش غرق خون بود و لبایش کلا تغییر شکل داده بود اما زل زده بود به مرد. مرد از روی زن بلند شد و به دستای دردناکش نگاه کرد . دستاش کاملا خیس و سرخ بود اما ذره ای هم نمیلرزیدن .هیچوقت تا این حد احساس ارامش نکرده بود.بلند شد و به سمت اشپزخونه به راه افتاد(اینکه یه نفر از کتک زدن یکی دیگه احساس ارامش کنه بسیار واقعیت داره وکلا همین زدن برای خالی شدن از خشم و در کل برای رسیدن به ارامشه اگرچه دلایل ممکنه متفاوت باشه اما خوب نمیتونم تمام دلایل ممکنه رو بگم پس بقیه داستان رو بخونین)/

/در حینی که مرد به اشپزخونه رفته بود زن سعی کرد دوباره به طرز درستی سر جاش بشینه. دستشو به سمت موهاش برد ،حرکتی خارج از اراده بود برای مرتب بودن و درست در همین لحظه بود که درد رو احساس کرد و هم زمان ترس رو(در مواقعی که یه نفر میترسه ممکنه کارای متفاوتی انجام بده و اینکه زنه هیچ کاری انجام نداد هم در واقع یکی از کارایی بود که میشد انجام داد)/

/مرد وقتی وارد اشپزخونه شد اول کمی دور خودش گشت و بعد کمی اب خورد . ظرف اب رو برداشت و به اتاق برگشت و وقتی وارد اتاق شد دید که زن داره دنبال چیزی توی کیف خودش میگرده، سیگاری روشن کرد و در حالی که داشت مینشست از میون دود سفیدو انبوه سیگار زمزمه کرد "دنبال چی میگردی" و زن هم جواب داد "آینه" مرد در حالی که سیگارشو به سمت زن تعارف میکرد گفت "بهتره نبینی" زن سیگارو از میون پنجه های مرد گرفت و با درد و لذت پک بزرگی به سیگار زد(و میانشان همبستگی از ان گونه رویید . یعنی اینکه احساس همداستانی اونها رو ورداشت)/

/زن در حالی که داشت خاکستر سیگارشو توی هوا میتکوند به مرد خیره شد(نمیشد گفت با نفرت به مرد نگاه میکرد اما به هر حال دید خوبی نداشت). مرد اما حواسش دیگه جمع اون نبود و داشت دستاش رو با پارچه مبل پاک میکرد /

/زن یک لحظه تردید کرد و بعد پرسید "خوب حالا چی" (و بدون تردید این سوال بیخودی بود ) مرد هم شونه ای بالا انداخت.هر دو دچار کسالت شده بودن انگار هردو خوابالوده باشن و نخوان به روی خودشون بیارن. زن دوباره تکرار کرد "خوب حالا چی،چیکار میخوای کنی" و اضافه کرد "تو شروعش کردی" مرد تکونی به خودش داد و سعی کرد با متانت بگه اما به شکل عجیبی داشت کلماتش رو کش میداد "من شروع نکردم .من انجام دادم.چرا فکر میکنی من باید حالا کاری بکنم. دلم نمیخاد کاری بکنم چون نمیشه کاری کرد ...فهمیدی" زن فیلتر سیگارشو به سمت مرد پرتاب کرد/

/خشکی حرکتهای زن مرد رو کلافه میکرد .پرت کردن فیلتر سیگار اما حرکتی خشک نبود بلکه خیلی هم احساسی و ریتمیک بود .مثل شلیک کردن یه تیر هوایی بود توی سیاهی شب حالا اگه تیر هوایی اتفاقی به پرنده ای در حال عبور میخورد این دیگه تقصیر تیر انداز نبود و همینطور تقصیر پرنده . مرد اما فکر میکرد که پرنده مقصره(من اعتقاد دارم که در مورد تیر هوایی مقصر خود تیره چون تیر میتونه کمی ارومتر بره و به پرنده نخوره البته این نظر منه بگذریم) ./

/فیلتر سیگار از محدوده دید مرد عبور کرده بود و توی بهم ریختگی اتاق جایی افتاده بود مرد با خودش ارزو کرد که اتیش سیگار باعث اتیش سوزی بشه و از کل این زباله دونی راحتش کنه (اما معمولا اینطوری نمیشه که چیزی که شما میخواین اتفاق بیفته)/

/"بهتره بری" و زن انگار بهش دستور داده باشن سریع بلند شد وسایلش رو جمع کرد و به قول معروف دمبشو گذاشت روی کولش و فرار کرد . زن میره اما خوب مرده پیش ما میمونه یعنی ما پیش مرده میمونیم ("بهتره بری" اما بهتر بود نمیومدی یا شاید بهتر بود از مادر زاده نمیشدی با اون لبات که میخندن و وقتی هم که رفتی من پیش مرده میمونم و در کل برای حضورت چندان اهمیت قایل نیستیم گرفتی )و مرده اضافه کرده بود "میدونی که در خروجی کجاست" و زن از در خارج شده بود اما معلوم نبود اخرین کلمات مرد رو شنیده یا نه اما اگر میشنید احتمالا رگه هایی از تاسف و پوزش خواهی رو توش احساس میکرد اما شاید هم نشنید(احتمال دیگه اینکه این رگه های کذایی رو احساس نکنه چون کی به رگه های احساسی کلمات توجه میکنه جز بعضیها )/

/مرد توی مبل فرو رفته بود و اگه کسی که ماجرا رو نمیدونست ممکن بود فکر کنه که مرد توی خودش فرو رفته بود (اما در واقع توی مبل فرو رفته بود )بعد زیر چشمی به اتاق و همه چیزای موجود نگاه کرد . انگار تازه اولین بار بود که داشت به پیرامونش نگاه میکرد و مخصوصا شلوقی روی میز توجهش رو جلب کرده بود ،چندتا ستون از کتاب در میون دریایی از کاغذ به همراه مقدار متنابهی قوطی و شیشه نوشیدنی که در رنگهای بیگناهشون روی میز پراکنده بودن و چند تیکه لباس که در حالتهای مختلف قرار داشتن و جورابی که بدون لنگش و کمی پاره و کثیف کنار یک شال گردن سفید به ارومی خوابیده بود(به این جور نوشتن باید اعتراض کرد اولا که مرده کلا چنان تصورات شاعرانه ای نمیتونه در مورد مثلا جوراب سوراخش داشته باشه اما شاید از کلیت میز پر بارش خوشش اومده باشه چون خیلی باحال شده بود به هر حال میخواستم هشدار بدم که اجازه ندین کلمات شما رو از حقیقت دور کنن )/

/مرد وقتی چشمش به ظرف اب افتاد با خودش فکر کرد که ایا زن اب خورد یا نه و به طور عجیبی فراموش کرده بود (من که دقیقا یادمه ... زنه اب نخورد)اما چیزهایی وجود داشت که دقیقا در خاطرش بود . لبخند زنه مخصوصا و فیلتر سیگارتقریبا چون فیلتر سیگار رو لحظه ای دیده بوداما وقتی بهش فکر کرد به نظرش مهم اومد و خیلی زود دید که داره میون وسایل اتاق به دنبال فیلتر سیگار میگرده/

/پیداش کرد .بین یک کتاب و یک شیشه سبز رنگ افتاده بود و اروم خاموش شده بود.(زنده باد و درود به همه جویندگان)و به خوبی اثر لبهای اون روی فیلتر باقی مونده بود.ردی سرخ که مرد با خودش فکر کرد که "همیشه لباش اغشته به همین رنگ سرخ بود"و بعد دچار تناقض شد برای همین شروع کرد دور اتاق راه رفتن و در عین حال چندبار چونش رو خاروند و سه بار توی موهاش دست کشید و در پایان به خودش گفت"شاید هم خون باشه(و شاید هم خون بود .و اگه نمیدونین تناقض چیه یا اگه تا بحال دچارش نشدین بگم که یجور حس خاصه که مثل کرک نرمی شما رو فرا میگیره و میشه گفت بعد از اون شما تبدیل به چیز نرم و چندش انگیزی میشین تقریبا مثل یک هلوی کال ) و شاید هم خون بود و مرد اینو حدس زد و بعد دچار حس تناقض شد و در حالی که دچار تناقض بود شروع کرد به لمس کردن چیزهایی که به دستش میرسید و همینطور پیش رفت و عاقبت به اغوش گشوده مبلش پناه برد /

/مرد به فکرش رسید که بیرون بره به چند دلیل مثل گشنگی و چند چیز دیگه از جمله رفتن به دنبال زنه ،پس از توی قاب پنجره به بیرون نگاهی کرد ،میخواست ببینه اوضاع چطوره و ایا برای بیرون رفتن مناسبه اما از اونجایی که پنجره اتاقش به سمت حیات خلوت باز میشد تنها چیزی که دید یه دیوار سیمانی بود که همینطوری بالا رفته بود .به خودش گفت"عجب منظره ای" و به اعماق اتاق پناه برد در حالی که با خودش زمزمه میکرد "کی میتونه توی این هوا بیرون بره،حتما بارون میاد" (البته راستشو بخواین بارونی در کار نبود)و البته راستشو بخواین بارونی در کار نبود بلکه مرده داشت اگاهانه به خودش دروغ میگفت و از طرف دیگه چون ذخیره سیگار مطمعنی داشت پس میتونست یه جورایی از بیرون رفتن اجتناب کنه/

تا چند دقیقه دیگه شروع به فریاد میکنه.

همیشه اینطور شروع میکنه،اون رفت و اومدهای عصبی و حرکات دستش .

ببین من دیگه خسته شدم                                     نگفتم داره شروع میکنه

تو که عین خیالت نیست اما من حالیمه و نمیتونم تحمل کنم                        من خودمو میزنم به اون راه که یعنی اره من عین خیالم نیست اما اون ول کن نیست شایدم بیشتر جوش بیاره

تازه فقط اینا نیست اجبا اگه اینا نیست پس چیه من هنوز تو فکرم که اینا که هی میگه منظورش کدوماست بعد میگه تازه فقط اینا نیست

ببین اگه میشد میدونستم چیکار کنم،با بد کسی طرفین من نمیخام خیلی چیزا رو بگم                                                        چی، چی میشد .چی کار.

داره سنگ تموم میزاره، کاشکی یکم از اون خیلی چیزا رو بگه

اخ که پشیمون میشن، اما وقتی که دیر شده

کیا ،کیا پشیمون میشن؟ دوباره داره راه میره .منم از زیر چشم میپامش .میاد دوباره روبروم وامیسته و شروع میکنه.

این کار همیشگیشه.حالا خوبه که من فقط یک دیوار اجری سادم .....وگرنه خفش میکردم.

من به دنبال یک مسیر مشخص میگردم

"هرچیزی که یه روزی شروع شده یه روزی هم تموم میشه" تو اینو توی یک کتاب خونده بودی و نمیتونستی که به این حرف شک کنی و بعد یادم هست چند روزی که از گفتنت گذشته بود اضافه کردی

و یه شب هم صداتو شنیدم که به مامان میگفتی "همین برام مونده،همین پوزخند"

چطور پیش میاد؟انگار باید یه مسیری وجود داشته باشه.مسیری برای دنبال کردن.مسیری که بتونه از میون زمان بگذره.مسیری که طی میکنیم تا به الان برسیم "میشه گفت حالا دیگه چیزی به انتها نمونده"چطور به اینجا رسیدی.چطور این نتیجه رو گرفتی .وقتی هم که مامان مرد رو به یاد دارم .چند نفری زنگ زدن..تو با همه خیلی خوب برخورد کردی فقط چیزی که کمی عجیب بود کاری بود که با لباسای مامان کردی.همه رو با یک قیچی بزرگ خورد کردی ....

شیشه ای قرص توی دستت بود."یه خواب دلچسب" بهم نزدیک شدی و شیشه رو تکون دادی. من البته نمیخواستم بخوابم.

گفتی"امشب"و دوباره یکی از اون لبخندها زدی."امشب"

بی تردید باید یه مسیری وجود داشته باشه..."حتی درد رو هم حس نمیکنیم"

چشمام باز مونده.انگار کسی یه سیلی به من زده.و تو رو میبینم.تو رو زیر نظر دارم.کاش هنوز شال رنگارنگت دور گردنت بود.انگار سردته.داری همه چیز رو مرتب میکنی.و منهم شامل این ترتیب میشم.حوله خیسی به دست و صورتم میکشی.موها و ریشم رو مرتب میکنی."ببین چه خوب شدی" و آینه کوچیکی رو به طرفم گرفتی.

این من بودم؟"هیچکس نمیتونه پیدامون کنه"

باید مسیری وجود داشته باشه که ازش عبور کردیم.مسیری که مارو به امروز میرسونه.با چهره ای که نمیشناسیمش.

میشه گفت انقدر به خودم فکر کرده بودم که خودم رو فراموش کرده بودم.اما تو.نمیتونم بذارم .نمیتونم تو رو فراموش کنم. تو رو با شال رنگارنگت"سلام.من برگشتم،دیگه هیچوقت تنهات نمیذارم" و خیلی خشگل شده بودی. و اونطور که دم گوشم زمزمه کردی "امشب" و بوی غذای مورد علاقمون.انگار از گذشته ها میاد.مسیری هست که به گذشته میرسه و مسیری که به امروز.اما فکر کنم نمیتونم دیگه قایم بشم."ما قایم میشیم و هیچکس نمیتونه پیدامون کنه"اما نبایست.

شاید اگه میتونستم چیزی بگم یا حتی یک تکون کوچیک توی پاهام اونوقت تو پشیمون میشدی.اگه بدونی که من هستم.که خالی نیستم.

اما حتی تصوری هم از بدنم برام نمونده.حتی توان تصور جنبش ناممکن به نظر میاد."دهنتو باز کن،دونه دونه،همینه،افرین پسر خوب" و خودتم شروع کردی به بالا انداختن قرصها.انگار خوشمزه ترین چیز عالمه"حتی درد هم نداره" و نگاه قدر شناسانه به پشت شیشه قرصها انداختی.

حالا کنار هم نشستیم.من وتو روی همون کاناپه قدیمی.

و من احساس درد عجیبی توی تنم کردم.